foto1
foto1
foto1
foto1
foto1
.

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Słupsku

76-200 Słupsk, ul. Fabryczna 1, tel.(fax) 59 8456085, 571381158, e-mail: pppslupsk2@interia.pl

LĘK SEPARACYJNY

      Nie ma chyba dziecka, które w sytuacji rozstania z ważną i kochaną osobą nie przeżywałoby całego spektrum trudnych emocji i związanych z nimi często nieracjonalnych zachowań. W sytuacji rozłąki dziecko odczuwa smutek, obawę, złość. Ma poczucie utraty bezpieczeństwa, odrzucenia, osamotnienia. To normalna reakcja na doświadczenie straty i większość dzieci radzi sobie z tym doświadczeniem bez dalszych konsekwencji rozwojowych. Lęk separacyjny jest lękiem rozwojowym, jak najbardziej prawidłowym. Pojawia się już przed pierwszym rokiem życia jako wyznacznik przejścia przez fazę różnicowania bliskich od obcych. Nie ma nic dziwnego w tym, że dzieci przedszkolne okazują niepokój, obawy w sytuacji, gdy pozbawione są bliskości i obecności rodziców.

Co mogą rodzice?

     Bólu spowodowanego rozstaniem nie da się uniknąć, ale można złagodzić i ułatwić dziecku przystosowanie się do nowych warunków. Rodzice muszą być przekonani, że podejmują właściwą decyzję, posyłając dziecko do wybranego przedszkola i konsekwentnie ją realizować. Na pewno trzeba dziecko oswoić z myślą pójścia do przedszkola, do dzieci i cierpliwie tłumaczyć, opowiadać dziecku o przedszkolu. Często istnieje możliwość korzystania z przedszkolnego placu zabaw czy pokazania dziecku budynku, jego sali. W niektórych przedszkolach organizowane są zajęcia adaptacyjne. Warto razem z dzieckiem wybrać rzeczy, które zabierze ze sobą do przedszkola (pidżama, kapcie). Można pozwolić na ulubioną maskotkę, która pomoże mu przetrwać trudny czas pierwszych dni poza domem. Dobrze jest powiedzieć dziecku, jak będzie wyglądał dzień w przedszkolu, kto je zaprowadzi a kto odbierze. Ważne jest, aby konkretnie ustalić porę przyjścia po dziecko (np. po zupie, po leżakowaniu) i zawsze dotrzymywać słowa. Pożegnanie z dzieckiem powinno być czułe, ale krótkie, bez pośpiechu i zniecierpliwienia, w atmosferze spokoju.

Lękowe zaburzenia separacyjne

      Istnieją jednak dzieci, dla których rozłąka z osobą najbliższą jest źródłem wielkiego cierpienia i lęku. Taki lęk różni się znacząco od normalnego lęku stopniem nasilenia, stosunkowo długim czasem utrzymywania się, co ma dalekosiężne skutki. Dziecko nie jest w stanie podejmować aktywności poza domem, angażować się w zabawę, nawiązywać kontakty z rówieśnikami. Energia dziecka skoncentrowana jest na radzeniu sobie z lękiem, więc możliwość uczenia się, poznawania świata i innych osób zostaje znacząco ograniczona. Często towarzyszą dziecku fizyczne objawy lęku – bóle głowy, brzucha, mdłości, wymioty. Mogą pojawić się też uporczywe koszmary senne związane z tym tematem. Konsekwencje lękowego zaburzenia separacyjnego dotyczą nie tylko dziecka ale całej rodziny. Niewątpliwe sytuacja taka wymaga interwencji terapeutycznej.

Kiedy można zacząć się niepokoić lękiem dziecka?

  • gdy dziecko nie daje się ukoić przez okres dłuższy niż 2 tygodnie,
  • gdy skarży się codziennie rano na różne dolegliwości fizyczne,
  • gdy lęk przed rozstaniem przeciąga się na okres szkoły podstawowej,
  • gdy starsze dziecko lub adolescent odmawiają pójścia do szkoły,
  • gdy nigdy nie obserwujemy lęku separacyjnego.

Opracowała: mgr Honorata Jamróz, psycholog

Gościmy

Odwiedza nas 10 gości oraz 0 użytkowników.

2017 Copyright Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Słupsku Rights Reserved